PIERŚCIENIE CENTRUJĄCE (ROZDZIELAJĄCE) W KOLUMNIE

Szanowni koledzy
Postanowiłem założyć ten temat, bo widzę i czuję, że może z tego rozwinąć się ciekawa dyskusja i nie jeden przyszły konstruktor aparatury skorzysta z wiadomości w nim zawartych. Sam też chciałbym dowiedzieć się czegoś więcej na ich temat od kolegów, którzy takie pierścienie mają zamontowane w swoich kolumnach.
A więc prośba do kol. sverige2 i raptor i wszystkich, którzy mieli styczność, lub mają wiadomości na ich temat.
Dzielcie się swoimi wiadomościami i doświadczeniami z używaniem tych pierścieni.
Na początek kilka pytań ode mnie;
- jaki jest cel montowania tych pierścieni?
- ile ich montować i jak je rozłożyć w kolumnie?
- czy ważny jest kształt i prześwit przelotowy?
- czy, jeżeli ich funkcją jest tylko rozdzielenie, nie wystarczyłoby "zerwanie" ciągłości wypełnienia w kolumnie, co jest łatwo osiągnąć przy wypełnieniu zmywakowym?

Wiem, że na sąsiednim forum kol. sverige prowadził już podobną dyskusję, ale że nie wszyscy uczestnicy tego forum są jednocześnie uczestnikami sąsiedniego, proszę Jarosława o rozwinięcie tematu tutaj.
Z niecierpliwością i szklaneczką brandy własnej produkcji czekam na "burzę mózgów".

Sucha teoria nt. dzielenia wypełnienia:

http://chomikuj.pl/Yaromir/Dokumenty/*5 ... BookFi.org),639355817.pdf


Strona 146, rozdział 4.10.2


Luźne tłumaczenie podkreślonej części:


i potem tabela 28 na następnej stronie.


Dodatkowo, z tego co czytałem u ruskich wystarczy złoże podzielić poprzez włożenie między wypełnienie cylindrów z grubej siatki stalowej o wysokości 4-6cm, posiadających języczek kierujący flegmę z powrotem na środek- jest to z pewnością tańsze od wytaczania pierścieni. Czy jest takie samo skuteczne- należałoby przeprowadzić testy na tej samej kolumnie.

Sporo jest tez na anglojęzycznych forach, ale pod "separation" a nie "centrage"

A gdyby do podziału użyć klasycznej półki kołpakowej? Z tym, że powrót nie byłby realizowany z boku półki lecz na jej środku. Nie tracimy wtedy aż tak dużo na wysokości wypełnienia i dodatkowo zyskujemy półkę rzeczywistą. Jedynie wykonanie może być trudniejsze, bo trzeba dopasować szerokość półki do rury i uszczelnić to. Chyba, że mamy kolumnę podzieloną na segmenty

Oto moja wersja rozdziału wypełnienia w kolumnie. Jako, że mam miedzianą nie trudno będzie pomysł zrealizować. Czekam tylko na odzew kol. sverige i raptor co sądzą o takim pomyśle, czy to ma sens i czy da to jakieś wymierne efekty

Hej,
radius jak patrzę na twój rys. to od razu mi się nasuwa na myśl moja kolumna butelkowa koluma-butelkowa-t3926.html.
Może rzeczywiście coś w tym jest bo Zygmunt nie wierzył w uzyskany prze zemnie wynik na 60 cm kolumnie.
Fakt że system inny, ale rozmawiamy o powrocie skroplin na środek wypełnienia i widzę w tym rozwiązaniu sens.

Radius.
Musisz wnieść drobną poprawkę.
Po przejściu przez pierścień , również musi być taki sam bufor
(wolna przestrzeń) jak pod pierścieniem.
Pary muszą się rozprężyć.
Wypełnienie nie może wspierać się na pierścieniu
bo dławi kolumnę, powoduje zalewanie i destabilizuję procesu.
Przy kolumnach o średnicach 50mm. przelot (średnica otworu pierścienia)
powinna wynosić 35mm.
Przy średnicach 60,3 powinna wynosić 38mm.

PS. Przed i pod pierścieniem i nad pierścieniem
powinna być odległość (wolna przestrzeń) 25-30mm.

@radius
NIe należy miejsca przewężenia zasypywać wypełnieniem, to tak jakbyś miał przejście na inną średnicę rury. Jeżeli pracowałeś pod progiem zalania na poprzedniej średnicy, to w miejscach zasypanych przewężeń będą powstawać punkty zalewania.

OK!
Przyjąłem do wiadomości
Jeszcze tylko powiedzcie na jakiej wysokości od zbiornika zrobić pierwsze przewężenie (pierścień) i ile ich zrobić - jedno, dwa W przyszłym tygodniu jadę po rurę i będę tworzył taką dzieloną kolumnę. Sam jestem ciekaw co z tego wyjdzie
I jeszcze jedno pytanie; rozdzielając wypełnienie nie straci się na ilości półek teoretycznych

Zyska się.

Nie traci się, a wręcz przeciwnie,
zyskuje się średnio ok. 30%.
półek przybywa po prostu.

Pierścienie powinny znajdować się co ok. 45-50cm.
Pierwszy pierścień stosuje się z reguły
tuż powyżej katalizatora miedzianego.