Lutowanie - spawanie #2

Lutowanie srebrowe

Siedzę i ciągle popijam Bourbona i jakoś wydaje mi się, że Was coraz bardziej kocham koleżanki (powinny być) i koledzy po fachu.

Przygotowanie jest bardzo ważne. Lutowane części muszą być czyste, szczególnie nie może być na nich tłuszczu. Muszą być dokładnie dopasowane, aby nie było wyraźnych szpar między łączonymi detalami, bo lut nie połączy się i nie złączy detali. Szczeliny między detalami nie powinny być większe niż 0.2 mm – 0.3mm.

Czyste detale smarujemy topnikiem (może być sam boraks) lekko zmieszany z wodą (taka gęstawa mazia) - smarujemy dokładnie. Przystawiamy części ( można użyć miękkiego drutu stalowego i je przybliżyć, ale miejsca lutowane muszą być odkryte.

W jedną rękę bierzemy palnik w drugą drut lutu srebrowego. Grzejemy aż detale zaczną świecić (kolor wiśniowy). Topnik powinien się roztopić, rozpłynąć i powinno być widać wyraźne zwilżenie metali. Jak już jest czerwony dotykamy drutem srebrowym na chwilę i patrzymy czy się topi?
Są (że tak powiem) dwa rodzaje topienia: lut się stopi i pozostaje w kuleczce = detale są zbyt chłodne. Trzeba grzać więcej. Jak lut zacznie płynąć będzie widać wyraźnie, że wpływa w szczeliny między łączenia. Można dodać więcej lutu. Bardzo ważne jest ciepło. Musi go być dość inaczej części nie połączą się.

Myślę, że nowicjusze powinni potrenować na kawałkach miedzi czy S/S (stal nierdzewna) nie należących do aparatury.

Jeśli będą jakieś problemy to są one głownie spowodowane zbyt małą ilością ciepła, rzadziej zabrudzonymi częściami.

Jestem pewny, że nowicjusze będą mieli problem z twardym lutowanie miedzi (większych detali). Bo i ja ciągle mam.

Stopiony boraks – po lutowaniu – zamienia się w szkliwo, które jest trudne do oczyszczenia. Najważniejszą częścią czyszczenia jest zanurzenie ciągle bardzo gorącego miejsca lutowania w zimnej wodzie. Spora część spalonego boraksu popęka i można resztę oczyścić szczotką drucianą.

Części miedziane będą miały plamiaste obszary. Wyraźnie ciemne to boraks, który trzeba usunąć, bo boraks taki jest trochę żrący i może zniszczyć szczelność lutowania.

Nie znalazłem metody do czyszczenia lutowań miedzianych. Użyłem roztworu kwasu solnego (HCl) i część się oczyściła ale może ktoś zasugeruje inne, lepsze czyszczenie.


Lutowanie miękkie – 100% CZYSTA cyna.

Szczególnie chcę uczulić czytelników na kwestę czystej cyny. Wątpię abyśmy mieli jakieś szczególne upodobanie w spożywaniu ołowiu.
mamy czystą cynę do lutowania.

Z miedzią nie powinien mieć nikt problemu, kto lutował coś elektronicznego, dachowego itp. Do lutowania maleńkich części miedzianych używa się roztworu kalafonii w spirytusie. Dla nas nie będzie to praktyczne. Ilość dostarczanego ciepłą jest tak duża, że zniszczy warstwę ochronną kalafonii. Tu potrzeby jest chlorek cynku (który zostanie zniknięty w kąpieli mydlanej lub w sodzie oczyszczanej).

Do lutowania miękkiego – cyną – nie używa się palników, używa się puca miedzi nagrzanego do wysokiej temperatury jako źródła ciepła. Znaczy można użyć palnika ale top wymaga doświadczenia i finezji i ja tego nie umiem. Chodzi o ustawienie płomienia palnika, który ani nie utlenia. ani nie zawęgla.

Części smaruje się płynem do lutowania ( tak topnik jak i ten płyn chroni lutowane części przed utlenianiem). Zbliżamy nagrzany pucek (kolbę) miedzianą i nagrzewany detale dotykając miejsca cyną. Gdy cyna zaczyna płynąć, można dodawać płynu lutowego i dodawać cynę aż będzie widać, że jest równa, gładka powierzchnia lutowana, bez szczelin. Części lutowane trzeba sprawdzić pod ciśnieniem – można nawet dmuchać ustami i mieć resztę po d wodą – tak jak sprawdzanie przedziurawionej opony.

Jeśli macie jakieś pytania to oczywiście proszę je zadawać tu i w miarę wiedzy (nie jestem wiedźmą) odpowiem.

Tak, teraz już wiem (po spożyciu danej ilości tego smacznego bourbona, że Was kocham (a w zasadzie to już kocham wszystkich dobrych ludzi, wszędzie na świecie).